ام البنینم(س)!ابالفضل دلاورت(ع)
تا آخرین قطره خون پشت و پناه،
محرم راز و مرحم سوز یتیمان زهرا(ع)بود...
به گمانم آنقدر سوخته ی ولایت شده بود که
تا آخرین لحظه نگاهش به نگاه مولای مظلومش بود
گوشش به کلام و لبان عطشان اباعبدالله بود تا اطاعت امر کند
عباس رشیدت علی زاده بود اما وقت پرکشیدن مولایش را صدا کرد برادرم
درحالیکه در درون هنوز ندای مولای غریبم،آقای یتیمم، آقای بی یاورم سر می داد...
پ.ن:
کاش آقا زاده ها کمی رهرو این ولی زاده های مظلوم می شدند...
