حس غریبی را وقتی می چشی
که روز میلاد بانوی پهلو شکسته (س)
صورت بر پنجره های بقیع می گذاری
ومزار مظلومانه عزیزانش رافقط می بینی
اجازه ی هیچ حرکتی،زیارتی نداری
وقتی به خودت می آیی
می بینی تو مانده ای
و یک دل سوخته
که حتی روز میلادشان
اشک و ناله ی پر از درد
تحویلت می دهد...
السلام علیک یا باقرالعلوم(ع)...
دل روسیاه باز هوای صحن انقلابت کرده
...همون گوشه ایستاده و نگاهی به گنبدت کرده
و به تنها محرم رازش بگوید از دل اشباع شده از قمه
...دگران همیشه تبسمش را دیده و شما و مادر پهلو شکسته دردهای ناگفته
درونش را تا مبادا .........................................................................
آقا بفرما با این دل چه کنم که وقتی هوایی ات می شود یک دل سیر اول به هوای بقیع گریه و ناله سر داده ...
بعد مجنون تر از قبل بهانه ی شما امام رئوفش را و ......... .............................
